เจ๊เห็ดสดบอกจะฟ้องทุกคนที่เอาเรื่องของลูกสาวเธอโดนบังธิบ้ากามขอตัวไปเป็นหน้าห้องมาเปิดเผยต่อสาธารณะชน “อย่างลูกเดี๊ยนเนี่ยน๊ะ เป็นถึงผู้พิพากษา ใครจะขอตัวไปทำงานได้ต้องระดับ นาย ก เท่านั้น ย้ำว่าต้อง นาย ก เท่านั้น ฉันจะฟ้องพวกที่เอาข้อมูลโกหกนี้ทุก ๆ คนเลย (พูดจาสร้างความเสียหายแบบนี้แล้วใครจะมาขอลูกสาวเดี๊ยนล่ะ)” ฮึ ฮึ เฒ่าเหม็นกระแอมด้วยความหมั่นใส้ พลางนึกในใจ หมาเห่าน่ะมันไม่กัดหรอกเว้ย จะฟ้องก็รีบ ๆ ฟ้องเลย แล้วไอ้ที่จะไปขอให้กระทรวงยักษ์ตาเขียวปิดเวปที่เค้าเอาเอกสารเรื่องนี้มาประจานก็เอาเล้ย ประเทศสารขัณธ์นี่มันจะได้กลายเป็นเผด็จการเต็มรูปแบบซะที ศักดินาทำเหี้ยอะไรก็ไม่เคยผิด แต่ถ้าพวกมึงเป็นคนธรรมดา แค่อ้าปากหายใจเข้าทางปากมันก็ว่าผิดแล้ว เพราะคนเราต้องหายใจเข้าทางจมูกเท่านั้น (ในนิยามของพวกศักดินา)
เสียงดังมาจากวิทยุข้างกายเฒ่าเหม็น “เราสมรสโดยไม่มองหน้ากัน…” ลอยมากระทบประสาทรับรู้ทางเสียงของเฒ่าเหม็นโดยบังเอิญ เพลงบ้าอะไรว๊ะสมรสโดยไม่มองหน้ากันแล้วชาตินี้มันจะคุยกันรู้เรื่องไหมนั่น เฮ้อ .. เฒ่าเหม็นบิดกายขับไล่ความเมื่อยออกไปจากตน แล้วก็หมุนหาคลื่นใหม่ “.. เธอไม่ร้ากฉ้าน…” เออ ๆ เอาเข้าไปมึง นี่ก็เพลงอกหักอีกแล้ว สงสัยว่าคนไทยจะชอบเสพความเจ็บปวด เพราะมันมีแต่เพลงที่ว่าด้วยการอกหักล้วน ๆ เฒ่าเหม็นมองวิทยุพลางนึกไปถึงวันเวลาแห่งบุปผาชนที่ตนเองขณะนั้นยังเป็นวัยรุ่นอยู่ ยุคที่ Bad company, Judas priest, แล้วยังมีวงอะไรอีกหว่า… เฒ่าเหม็นพยายามลำลึกถึงความหลังแต่ก็นึกชื่อวงที่มันแต่งหน้าเป็นรูปสัตว์ต่าง ๆ ออกมาเล่นคอนเสิรต์ไม่ออกว่ามันชื่อวงอะไร เหอะ ช่างหัวมัน วัน เวลา มันเปลี่ยนไปหมดแล้ว กีตาร์เทพระดับตำนานอย่าง แหลม มอริสันหรือว่า กิตติ กีตาร์ปืน ถูกแทนที่ด้วยศิลปินอีโม่สี่คอรด์ เล่นกีตาร์ได้สี่คอรด์ ทำท่าโยกหัวให้ได้อารมณ์พอดูดี หน้าตานักร้องนำระดับหมอนวดกรี๊ด ก็เพียงพอแล้วที่จะสร้างชื่อเสียงในโลกของอุตสาหกรรมดนตรีในดินแดนสารขัณธ์นี้ อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง เหอะ ๆ สมน้ำหน้าพวกมันที่สุดท้าย การระบาดของเพลงทางอินเตอร์เน็ตที่มีให้ดาวน์โหลดโดยไม่ต้องเสียเงินก็สร้างความเสียหายให้กับอุตสาหกรรมดนตรีเมืองไทยอย่างมากมาย “ในเมื่อไม่มีอะไรฟังก็ปิดเถอะวะตาเหม็น” เสียงยายแม้นตะโกนออกมาด้วยความดังระดับ 60 เดซิเบล เฒ่าเหม็นเงยหน้ามองเมียคู่ทุกข์ คู่ยาก พร้อมนึกในใจ วันนี้มันกินอะไรมาว๊ะ ถึงพูดด้วยเสียงน่าฟังขนาดนี้ ปกติมันต้องตะโกนใส่กูในระดับ 160 เดซิเบลนี่หว่า เมื่อไม่แน่ใจบวกกับอารมณ์ที่เป็นปกติ…
เฒ่าเหม็น “ข้าก็ว่าอย่างนั้นหล่ะยายแม้น แต่เห็นมันเงียบ ๆ ข้าก็เลยลอง ๆ หมุนหาอะไรฟังดู”
ยายแม้น “แล้วพวกการบ้าน การเมืองล่ะ มีอะไรคืบหน้ามั่งล่ะ ลุงชมพู่ของมึงล่ะจะได้มีวาสนาเป็นนาย ก กับเค้าบ้างไหม”
เฒ่าเหม็น “กูก็ไม่รู้เรื่องอะไรนักหรอก เพราะไม่ได้อ่านข่าว ฟังข่าว อะไรมานานละ เบื่อ..”
ยายแม้น “เมื่อกี้มึงพูดว่า เบื่อ เหรอ”
เฒ่าเหม็น “เออ… กูพูดว่า เบื่อ ทำไม มันผิดตรงไหน ก็กูเบื่อเรื่องการเมืองเต็มทนนี่หว่า”
ยายแม้น “มึงเบื่อไม่ได้หรอกตาเฒ่าเอ้ย… ไม่ช้าก็เร็ว แกก็จะต้องกลับมาตามข่าวเรื่องพวกนี้เหมือนเดิม เพราะสันดานห….” ไม่ทันที่ยายแม้นจะพูดจบ เฒ่าเหม็นก็ตะโกนสวนออกมา “อ้าว ๆ อีแม้น มึงพูดให้มันดี ๆ น๊ะ มึงอย่ามาด่ากูแบบนี้ กูไม่ใช่หมาอย่างที่มึงกำลังจะด่าน๊ะ”
ยายแม้น “ใครบอกมึงว่ากูจะด่ามึงว่า หมา กูจะพูดว่า …สันดานหัวหน้ากลุ่มพัฒนาหมู่บ้านอย่างมึงน่ะ หยุดพูดเรื่องนี้ไม่ได้หรอก เพราะมันอยู่ในสายเลือดของมึงแล้ว เฒ่าเหม็น… แกคงจะเบื่อได้ แต่แกก็ต้องกลับมาตามเรื่องนี้ต่อ ข้าน่ะรู้จักแกดีกว่าใคร ๆ ในโลกนี้ หรือแกจะเถียงว่าไม่จริง”
เฒ่าเหม็นก้มหน้าไม่ได้ตอบโต้อะไร ในใจก็คิดว่า เออ ก็จริงของมัน “เออนี่ยายแม้น ไอ้วงดนตรีที่เมื่อก่อนเราเคยดูกัน ที่มันแต่งหน้าเป็นรูปสัตว์นี่มันชื่อวงอะไรว๊ะ ข้าว่าจะขอให้นังหนูมันหามาให้ฟังอยู่”
ยายแม้น “มันชื่อว่าวง Kiss แล้วแกนึกยังไงถึงอยากฟังเพลงแบบนี้อีก ข้าไม่เห็นแกฟังมาตั้งนานแล้วนี่นา”
เฒ่าเหม็น “ข้าก็อยากฟังดูอีกที เผื่อจะเข้าใจความคิดของตัวเองสมัยที่ข้ายังเด็กอยู่น่ะ เผื่อว่าข้าจะได้ไม่ต้องมานั่ง เบื่อ……. กับเรื่องของความบ้าอำนาจ แย่งชิง อิจฉา ริษยา ในบ้านนี้เมืองนี้น่ะยายแม้น”
